Васіль Сіманенка, "Лебедзі мацярынства"

Васіль Сіманенка

ЛЕБЕДЗІ МАЦЯРЫНСТВА

Крыллем лебедзі з туману мільгацяць ружовым,

Засыпае ноч ліманы зор’ем сургучовым.

Заглядае ў шыбу казка срэбнымі вачыма,

Ззяе мацерына ласка за яе плячыма.

Ой, нясі ад нас дакуку, дабрадзей-вятрыска,

Не пушчу яе люляць я сынаву калыску.

Прыплывайце да сыночка, лебедзі, як мары,

Апусціцеся пад вейкі, знічкі, з-па-за хмары.

Пеўні змрок трывожылі недзе ў старане,

Танцавалі лебедзі ў хаце на сцяне,

Лапаталі крыламі, цешыліся ценем,

Казыталі мроіва зорным зіхаценнем.

Вырасцеш ты, сыне, рушыш у дарогу,

У душы прачнецца не адна трывога.

У садах русалкі з чорнымі брывамі

Трызніцьмуць табою хмельнымі начамі.

І цябе гукацьмуць, марачы пра песты,

Хлопцаў чарначубых гожыя нявесты.

Можаш выбіраць ты жонку і сябрыну,

Нельга выбраць толькі родную Айчыну.

Можна выбраць друга, можна — пабраціма,

Выбіраць жа маці, сыне, немагчыма.

Будуць за табою мкнуцца ўдзень і ўночы

Белая хаціна й мацерыны вочы.

І калі ўпадзеш ты на чужынскім полі,

Прыйдуць з Украіны вербы і таполі.

Стануць над табою, лісцем зашаргочуць,

Смуткам развітальным сэрца заласкочуць.

Можна ўсё на свеце выбіраць без спыну,

Нельга выбраць толькі родную Айчыну.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2016.

Васіль Сіманенка, "Прароцтва 17-га года"

Васіль Сіманенка

ПРАРОЦТВА 17-ГА ГОДА

Гранітныя калоны, як медузы,

Паўзлі, паўзлі і выбіліся з сіл —

На могілках застрэленых ілюзій

Ужо няма мясціны для магіл.

Мільярды вер не вынеслі пакуты,

Мільярды шчасцяў каты сцерлі ў прах.

Душа гарыць. Палае розум люты.

Нянавісць скрозь рагоча на вятрах.

Каб думкі праяснелі ў затлумёных,

Каб да забітых зноў вярнуўся дух,

Дык неба, патанулае ў праклёнах,

Расселася б ад сораму і скрух.

Адплаціцца вам, каты, па заслузе!

Жыццё не нацягнуць на ваш капыл.

Вы чуеце? На могілках ілюзій

Ужо няма мясціны для магіл!

Цяпер народ — адна буйная рана,

І ад крыві хіжэе ўжо зямля,

І кожнага забойцу і тырана

Ужо чакае звітая пятля.

Бо сціжмы зацкаваных і забітых

Усталі й летуцяць аб судным дні,

І кляцьбы іх, згарчэлыя ў іспытах,

Падуць на гурбы душ гнілых і сытых,

І захістаюць дрэвы самавітых

Апосталаў злачынства і хлусні!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.