Ліна Кастэнка, "Вяртаюся крадком у тыя дні..."

Ліна Кастэнка

* * *

Вяртаюся крадком у тыя дні,

што ўсходзяць сонцам з сэрца глыбіні.

Там ёсць наш дом, абдымкі тваіх рук,

душа яшчэ не ведае разлук.

І на сяброў ёсць час, і на гасцей.

І шчасце ёсць. І доня ў нас расце.

І сын малюе красачку зары,

як той Маленькі прынц Экзюперы.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Нядобра доля з нас пажартавала..."

Ліна Кастэнка

* * *

Нядобра доля з нас пажартавала.

Стаялі па нішто ў чарзе — і от

Прыйшло яно — як сполах, як навала,

Без права, без дазволу на прыход.

То непрытомнасць розуму і сэрца,

той казкі несканчоныя лясы…

І ні прычын, ні пробліску, ні сэнсу.

Ляціць душа над прорвай наўскасы.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Песенька з варыяцыямі"

Ліна Кастэнка

ПЕСЕНЬКА З ВАРЫЯЦЫЯМІ

І мусіш перажыць усякі верад,

І кожны фініш — гэта старт і ўздым.

І не патрэбна варажыць наперад,

І смуткаваць не варта па былым.

Хай твары ззяюць сотнямі вясёлак,

І даўніх дзён муку хай меле млын.

Засела сэрца, бы ў грудзях асколак, —

Усё загоіць вечны адпачын.

Хай будзе ўсё нябачанае бачаным,

Хай будзе ўсё прабачнае прабачаным,

Хай будзе век пражытым як належыць,

На жаль, ад нас нічога не залежыць…

А мусіш жыць і трапіўшы у нерат —

Набудзеш гарт і досвед ты у ім.

І не патрэбна варажыць наперад,

І смуткаваць не варта па былым.

Вось так, як ёсць. А можа быць і горай,

А можа дрэнна быць зусім, але

Пакуль шчэ розум не прагорк ад гора, —

Не будзь рабом і смейся, як Рабле!

Хай твары ззяюць сотнямі вясёлак,

І даўніх дзён муку хай меле млын.

Засела сэрца, бы ў грудзях асколак, —

Усё загоіць вечны адпачын.

Хай будзе ўсё нябачанае бачаным,

Хай будзе ўсё прабачнае прабачаным

Адзінае, што шчэ ад нас залежыць, —

Прынамсі, век пражыць свой як належыць…

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Уладзімір Сасюра, "Так ніхто не кахаў..."

Уладзімір Сасюра

* * *

Так ніхто не кахаў. Праз вякі ды гады

Саспявае такое каханне.

І вясна на зямлі расцвітае тады,

і буяе зямля спазарання…

Лёгка дыхае ў сіняе неба яна,

узнімае да зор свае рукі…

І тады на зямлі расцвітае вясна

і трымціць ад салодкае мукі…

Млее сэрца маё ад шчаслівых вачэй,

што ў тумане гараць нада мною…

Разліваецца кроў і па жылах цячэ,

Быццам пахне яна лебядою…

Гэй, зіхоткія зоркі!.. Мой месяц святы!..

Ці ж бывае ярчэйшым каханне?..

Для яе я сарву Арыён залаты,

Я — з паэтаў рабочага рання…

Так ніхто не кахаў. Праз вякі ды гады

Саспявае такое каханне.

І вясна на зямлі расцвітае тады,

і буяе зямля спазарання…

Лёгка дыхае ў сіняе неба яна,

узнімае да зор свае рукі…

І тады на зямлі расцвітае вясна

і трымціць ад салодкае мукі…

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2013.

Ліна Кастэнка, "Боль адзінай зброі"

Ліна Кастэнка

БОЛЬ АДЗІНАЙ ЗБРОІ

Слова, мая ты адзіная зброя,

Мы не павінны загінуць абое.

Леся Украінка

У мегафонах мальваў — пеўняў спеў,

Ажно дрыжыць паліваю світанак…

Мой родны краю,

зроду ты не меў

нейтральных барваў — прэсных пурытанак.

Чырвона-чорны догмат рукава.

Пшанічны прынцып сонечнае нівы.

О, колькі слоў смарагдавых сяйва

было ў табе і выбухала жнівам.

З зямлі ўзрасталі словы, як жыты.

Налітым зернем выплывала мова.

Яна як хлеб мне шчодры і святы.

Крывёю продкаў ззяла пурпурова.

А хтось у ёй капаў за ровам роў.

Таптаў найдаражэйшае нам поле.

І сніцца сон: пасецца гурт кароў —

сем тлустых, ды худых паболей.

Азіміну скубуць і ярыну,

і брудзяць, брыдзяць, капытамі садзяць.

Трагічная мая! Табе труну

не толькі ворагі — сыны твае ўжо ладзяць.

Бяссмертная мая! Смяешся церпка.

Ты ў той труне, не змесцішся, дарэчы.

Яны ж бо ёлупы, яны ж знімалі мерку

З тваёй няславы й ганьбы, а не з велічы!

Твой дух ад тых зняваг не стаўся пусткай,

хоць лёс нам слаў кілімы чарнаты

то ад Вілюйска да Халуйска,

то з Кіева да Варкуты.

З усіх трыбун — аж дым над дэмагогам.

Усе кладуць ў аснову ленінізм.

Бо ж так ніхто не прысягае богам,

Як сатана — той самы шавінізм.

Як ты з тугою звыклася палыннаю!

Як часта крывадушыў твой Парнас!..

Кусок зямлі,

завешся ты Ўкраінаю.

Ты быў да нас. Ты будзеш пасля нас.

Мой пракаветны,

Мой умыты росамі,

сусветны,

кветны,

зорысты, з жывінкаю…

Калі ты нават зваўся Маларосіяй,

твая паэтэса была Украінкаю.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2013.

Паўло Тычына, "О панна Іна"

Паўло Тычына

О ПАННА ІНА

О панна Іна, панна Іна!

Адзін. Акно. Снягі…

Сястру я Вашу так кахаў —

Нявінна, аблачынна.

Кахаў? Даўно. Цвілі лугі…

О панна Іна, панна Іна,

Кахання ўсмех квітнее раз — хвілінна.

Снягі, снягі, снягі…

Я Вашы вочы памятаю,

Як музыку акта́ў.

Зімовы вечар. Ціша. Мы.

Я Вам чужы — я знаю.

А хтось крычыць: сваю спаткаў!

І раптам — неба… шолах гаю…

О не, то вочы Вашы. Я рыдаю.

Сястра ці Вы? Кахаў…

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2013.

Радка Стаянаў, "Бо Ты ж Багіня"

Радка Стаянаў

БО ТЫ Ж БАГІНЯ

Ручай да рэчкі коціць воды,

а рэчка — да марскіх глыбінь.

Ну, а мяне к табе заўсёды

нясе юнацкай мары плынь.

Улі ў душу мне спадзяванні!

Улі вясёлкавы нектар!

Наканавана нам дазвання

Спазнаць той шчодры Божы дар.

Усё мінецца хуткацечна,

Як выбліск яркі, прамільгне.

А мы з Табою жыцьмем вечна,

бо Ты ж Багіня для мяне!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2013.