Ліна Кастэнка, "Вачыма ты мне мовіў быў: люблю..."

Ліна Кастэнка

* * *

Вачыма ты мне мовіў быў: люблю.

Душа іспыт трымала нестрымоўны.

Як быццам ціхі водзван крышталю,

нямоўленае сталася нямоўным.

Жыццё ішло, мінула той перон,

дзе ціш крычала ў рупар неўтаймоўна.

Нямала напісана ўжо пяром.

Нямоўленае сталася нямоўным.

Світалі ночы, вечарэлі дні.

Людскія шалі лёс вагаў няўмольны.

І словы йшлі з душы, як прамяні.

Нямоўленае сталася нямоўным.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Дзмітро Паўлычка, "Два колеры"

Дзмітро Паўлычка

ДВА КОЛЕРЫ

Як я малы збіраўся па вясне

У свет пайсці нязнанымі шляхамі,

Аздобіла кашулю маці мне

Чырвонымі і чорнымі шыўкамі.

Два колеры мае са мной заўжды:

Яны на палатне, яны ў душы маёй.

Два колеры мае са мной заўжды:

Чырвоны — то любоў, а чорны — сум з журбой.

Куды б мяне ні кідала жыццё,

Ды я вяртаўся на свае парогі.

Спляліся, як матуліна шыццё,

Уцешныя і смутныя дарогі.

Два колеры мае са мной заўжды:

Яны на палатне, яны ў душы маёй.

Два колеры мае са мной заўжды:

Чырвоны — то любоў, а чорны — сум з журбой.

Павеяла мне ў вочы сівізна,

Ды толькі я адно вязу дахаты —

Той скрутачак старога палатна

І вышыты на ім мой век стракаты.

Два колеры мае са мной заўжды:

Яны на палатне, яны ў душы маёй.

Два колеры мае са мной заўжды:

Чырвоны — то любоў, а чорны — сум з журбой.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Дон Піпа Лірозі"

Ліна Кастэнка

ДОН ПІПА ЛІРОЗІ

Сіцылія. Этна. Душа бы ў гіпнозе.

І мора, і скалы, і ціша тэрас.

Дон Піпа Лірозі, мы вечна ў дарозе.

Я Вас толькі стрэла. Я згадваю Вас.

Мы дзесь размінуліся. Мо, у Леоне.

А мо, на Русі Вы гасцілі калі.

Дон Піпа Лірозі, у Вашай далоні,

я помню, і ружа, і шпага былі.

Той водзван тых слоў — ці не ваша тэрцына?

Той рыцар самотны — не вы у цямне?

Той шрам на шчацэ — ці не меч сарацына?

Той бляск у вачах — ці не смутак па мне?

Дон Піпа Лірозі, ці маем мы цені?

Вы грэк ці гішпанец? Для ўсіх быццам свой.

А мо, вы прастора, і ў шчырым імкненні

Абняць мяне хочаце крыламі хвой.

Бывайце, я еду, мы зноў у дарозе.

Дабра Вам і цішы святарных дуброў!

Калі б толькі ведаць, дон Піпа Лірозі,

праз колькі стагоддзяў спаткаемся зноў?!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Шукайце цэнзара ў сабе..."

Ліна Кастэнка

* * *

Шукайце цэнзара ў сабе.

Ён там жыве, дрымотны, без галення.

Бы чорцік той у коміне, сапе

і ціха пазбаўляе вас сумлення.

З сярэдзіны пакрышку, не зара́з,

Ён зніме ўсё, дзе ўбачыць там іконку.

І непрыкметна вас дастане — з вас,

пакінуўшы пустую абалонку.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Андрэй Малышка, "Песня пра ручнік"

Андрэй Малышка

ПЕСНЯ ПРА РУЧНІК

Знаю, маці мая: ты начэй недаспала

І вадзіла мяне на пакос ля сяла,

І ў бясконцыя далі ты на золку мяне выпраўляла,

І ручнік вышываны на шчасце дала.

І ў бясконцыя далі ты на золку мяне выпраўляла,

І ручнік вышываны на шчасце, на долю дала.

Хай квітнее на ім расяністая сцежка,

З салаўямі гаі, з мурагамі лугі,

І твая трапяткая задушэўная ветлая ўсмешка,

І тужлівы твой позірк прыгожы даўгі.

І твая трапяткая задушэўная ветлая ўсмешка,

І тужлівы твой позірк прыгожы блакітны даўгі.

Той дзівосны ручнік, быццам лёс, пасцялю я

Пад пярэшапты траў ды пад шчэбет дуброў,

І на ўзорыстай тканцы ажыве ўсё, што сэрца хвалюе:

І дзяцінства, і ростані міг, і любоў.

І на ўзорыстай тканцы ажыве ўсё, што сэрца хвалюе:

І дзяцінства, і ростані міг, і матулі любоў.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Крылле"

Ліна Кастэнка

КРЫЛЛЕ

І праўда, навошта крылатым глеба?

Зямлі не будзе, дык будзе неба.

Не будзе поля, дык будзе воля,

Не будзе пары, дык будуць хмары.

Мусіць, здаецца так птушкам адвеку.

А што ж чалавеку? А як чалавеку?

Жыве на зямлі. І сам не лятае.

А крылле мае. А крылле мае!

Людское крылле не з пуху-пер’я,

А з праўды, сумлення і давер’я.

Бывае, з вернасці у каханні.

Бывае, з вечнага парывання.

Бывае, з прагнасці да работы.

Бывае, з рупнасці і турботы.

Бывае, з мары ці са спадзеву,

Нават з паэзіі або са спеву.

Нібыта сам чалавек не лятае…

А крылле мае. А крылле мае!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Каляровыя мышы"

Ліна Кастэнка

КАЛЯРОВЫЯ МЫШЫ

Даўно,

яшчэ ў шэсцьсот якімсьці годзе,

а значыць — больш за тры вякі таму,

калі яшчэ былі дуэлі ў модзе

і кары часам бавілі гурму,

калі палілі ведзьмаў-чарадзеек,

калі навук не ведаў ладам люд, —

кажу ж, даўно, у Вышаградзе неяк

дзяўчынка Ганна трапіла пад суд.

З дзясятак Ганне той было гадочкаў.

Яе прывёў раз’юшаны сусед.

З галін кляновых некалькі лісточкаў —

барвова-жоўты восеньскі букет —

паклаў на стол.

— Вось доказ — кінуў сцісла.

І зашасцела лісце на сукне.

Скупое сонца, яблык недакіслы,

стаяла ў голых клёнах у акне.

Тады сусед сказаў, каб чула зала:

— Панове суддзі! Я яе прывёў

Яна… мышэй яскравых штукавала

вось з гэтых жоўтых і сухіх лісткоў.

Змацуе неяк там свае лісточкі,

а потым дзьмухне двойчы — і памчаць.

Я бацька, у мяне сынок і дочкі,

дык кучай цацкі іхныя ляжаць.

Маіх дзяцей, нармальных і здаровых,

вядзьмарка давяла да забыцця.

Яны ўначы мышэй сняць каляровых,

нам тыя мышы не даюць жыцця!

На што суддзя ў судзейскай чорнай мантыі

сказаў:

— Жыццё — то справа без гарантыі.

Вядзьмарак мы караем па закону.

Вы прысягніце, пане, на ікону.

Ці з коміна яна ў паўночны час

калісь лятала, ці згасіла зорку?

Ці тыя мышы згрызлі нешта ў вас,

а ці ў падлозе дзесь прагрызлі норку?

— Нам мышы тыя, — адказаў сусед, —

такое шкоды не рабілі зроду,

у гаспадарцы добра ўсё, як след,

гаворка ж пра маральную йдзе шкоду.

Суддзя спытаў:

— Яны на вас фырчаць?

— Ды не ж. Аднак яны яскравай масці.

Тут пісар дзьмухнуў двойчы на пячаць.

Дзяўчо было адно ў сваім няшчасці.

Быў шэры дзень. І шэры люду сход.

І шэры стол. І шэрыя ўсе дзверы.

Ды раптам мяўкнуў каляровы кот.

Заліў чарнілам вырак на паперы.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.