Ірына Роік, "Дзень прадмесцяў прыгас..."

Ірына Роік

* * *

Дзень прадмесцяў прыгас — свежа пырскае снег

на абліччы сабораў. І з храма

вера ціха выходзіць, ступае без вех,

як ступалі Ева з Адамам.

Сінь і гоні вакол — бы на мапе якой,

я кранаю палітры валоссе.

Вера, быццам бы слава, цячэ ў твой спакой

і хвалюе будынкаў калоссе.

Лёд прадсэрдзяў растаў — і вада лье ды лье,

рукі поўняцца стомы металам.

Вера ж крылы імкнецца прасцерці свае

і у шчасці тоне трывалым.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

Васіль Стус, "Трывай, трывай — трыванне дух гартуе..."

Васіль Стус

* * *

Трывай, трывай — трыванне дух гартуе,

шліфуе нораў, звычаі твае.

Ніхто цябе з бяды не паратуе,

ніхто й з дарогі ўласнай не саб’е.

На ёй і стой, і стой ажно да скону,

па век вякоў трывала стой і стой.

Хай шлях у пекла, рай, ціскі палону —

трымайся ўзбоч ад роспачы і мрой.

Масці свой шлях — той, што тваім назваўся,

той, што абраў цябе да схілу дзён.

Адмалку ты яму наканаваўся,

табе ад Бога суджаны быў ён.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

Васіль Сіманенка, "Прароцтва 17-га года"

Васіль Сіманенка

ПРАРОЦТВА 17-ГА ГОДА

Гранітныя калоны, як медузы,

Паўзлі, паўзлі і выбіліся з сіл —

На могілках застрэленых ілюзій

Ужо няма мясціны для магіл.

Мільярды вер не вынеслі пакуты,

Мільярды шчасцяў каты сцерлі ў прах.

Душа гарыць. Палае розум люты.

Нянавісць скрозь рагоча на вятрах.

Каб думкі праяснелі ў затлумёных,

Каб да забітых зноў вярнуўся дух,

Дык неба, патанулае ў праклёнах,

Расселася б ад сораму і скрух.

Адплаціцца вам, каты, па заслузе!

Жыццё не нацягнуць на ваш капыл.

Вы чуеце? На могілках ілюзій

Ужо няма мясціны для магіл!

Цяпер народ — адна буйная рана,

І ад крыві хіжэе ўжо зямля,

І кожнага забойцу і тырана

Ужо чакае звітая пятля.

Бо сціжмы зацкаваных і забітых

Усталі й летуцяць аб судным дні,

І кляцьбы іх, згарчэлыя ў іспытах,

Падуць на гурбы душ гнілых і сытых,

І захістаюць дрэвы самавітых

Апосталаў злачынства і хлусні!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Калі замоўклі менуэты..."

Ліна Кастэнка

* * *

Калі замоўклі менуэты

і гук тэрцынаў боскіх сціх,

былі ж музыкі і паэты,

ды не такія, як да іх.

Ішлі вякі, мільгалі людзі.

І адрасы мяняў Парнас.

Было ўсё так, як больш не будзе,

вось як пры іх, а не пры нас.

О Божа наш святы, адзіны!

Усяк бывае ж малады.

А ўсё не так, як праз часіны,

і ўсё не так, як пры тады.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Я кіну ўсё..."

Ліна Кастэнка

* * *

Я кіну ўсё. Я веру ў кіламетры —

сасмаглыя, стамлёныя здаўна.

Нямала іх у матухны Дэметры —

багіняю зямлі была яна.

О, разматай дарогі мне, багіня!

Мне б за вачыма ўдалеч уцячы.

Ратуй мяне, ратуй мяне, бо гіне

мая душа, ў чужую гледзячы.

Пяшчотна так, з пачуццямі адданымі,

насуперак разумнаму ўсяму.

Ратуй мяне разлукаю і далямі, —

з сабою і ўспаміну не вазьму.

У горычы ааз праменнай цэдры,

дзе гром трымае ліўні ў рукаве,

дзе толькі адзінока вёрсты-зебры,

пасуцца у запыленай траве, —

хай будзе стэп, хай будзе лес і горы,

хай выбухнеш ты лютасцю зямной,

калі з вачыма злымі семафоры

журбою шлях зальюць перада мной!

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Ліна Кастэнка, "Страшыся слоў, калі яны маўчаць..."

Ліна Кастэнка

* * *

Страшыся слоў, калі яны маўчаць

ці ў нейкім затаіліся прадвесці,

калі няўцям, з чаго іх распачаць,

бо ўсе яны раней былі чыесьці.

Хтось нарадзіўся з імі і сышоў,

хтось імі плакаў, трызніў у пакутах.

Людзей мільярды, і мільярды слоў,

а ад цябе чакаюць шчэ нячутых.

Усё было ўжо: шчырасць і прытворнасць,

краса і брыдзь, асфальты й спарышы.

Паэзія — заўсёды непаўторнасць

і неўміручы дотык да душы.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.

Вольга Хвастова, "Пахне баршчом і геранню наш страчаны рай..."

Вольга Хвастова

* * *

Пахне баршчом і геранню наш страчаны рай…

Двойчы ступаць у раку — то благая прымета.

Я дагараю у верхніх слаях атмасферы, як тая камета…

Не давярай мне, маленькая, не давярай.

Ліпка — як патака, горача — нібы вулкан.

Прага сапраўднага льецца па жылах нястрымна.

Сумна, дзяўчынка, у гэтай сахары і зімна

Шторы — у пральні, і плача скалечаны кран.

Міру няма, ані міра няма, ані меры…

Нам засталіся пустыя пачуцці няверы.

Вырасце ў іх дзіцяня, нібы ў яслях, пасля:

З выгляду — ты, але ўпартае вельмі, як я.

© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2014.