вівторок, 16 серпня 2016 р.

Васіль Сіманенка, "Лебедзі мацярынства"

Васіль Сіманенка
ЛЕБЕДЗІ МАЦЯРЫНСТВА
Крыллем лебедзі з туману мільгацяць ружовым,
Засыпае ноч ліманы зор’ем сургучовым.
Заглядае ў шыбу казка срэбнымі вачыма,
Ззяе мацерына ласка за яе плячыма.
Ой, нясі ад нас дакуку, дабрадзей-вятрыска,
Не пушчу яе люляць я сынаву калыску.
Прыплывайце да сыночка, лебедзі, як мары,
Апусціцеся пад вейкі, знічкі, з-па-за хмары.
Пеўні змрок трывожылі недзе ў старане,
Танцавалі лебедзі ў хаце на сцяне,
Лапаталі крыламі, цешыліся ценем,
Казыталі мроіва зорным зіхаценнем.
Вырасцеш ты, сыне, рушыш у дарогу,
У душы прачнецца не адна трывога.
У садах русалкі з чорнымі брывамі
Трызніцьмуць табою хмельнымі начамі.
І цябе гукацьмуць, марачы пра песты,
Хлопцаў чарначубых гожыя нявесты.
Можаш выбіраць ты жонку і сябрыну,
Нельга выбраць толькі родную Айчыну.
Можна выбраць друга, можна — пабраціма,
Выбіраць жа маці, сыне, немагчыма.
Будуць за табою мкнуцца ўдзень і ўночы
Белая хаціна й мацерыны вочы.
І калі ўпадзеш ты на чужынскім полі,
Прыйдуць з Украіны вербы і таполі.
Стануць над табою, лісцем зашаргочуць,
Смуткам развітальным сэрца заласкочуць.
Можна ўсё на свеце выбіраць без спыну,
Нельга выбраць толькі родную Айчыну.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2016.

середа, 3 лютого 2016 р.

Мікола Цярэшчанка, "Бяскрылы"

Мікола Цярэшчанка
БЯСКРЫЛЫ
Доўга птах ляцеў
і ад таго
крылле ўсё
пасеклася ў яго.
І асеў тады ён на траву:
— Не,
бяскрылы
я не пражыву!
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2016.

вівторок, 14 липня 2015 р.

Ліна Кастэнка, "Сучаснікі"

Ліна Кастэнка
СУЧАСНІКІ
Канстанцыя ў фатэль упала. Ёй,
зняможанай, настой далі насонны.
Сядзелі дзеці з нянькаю старой.
Прыдворніцы прымервалі фасоны.
А ён памёр, і гэта ж назаўжды!
Чаго ж ніхто не ўкажа ім дарогі?!
Да могілкаў нармальных — не туды,
яго ж вязуць на могілкі для ўбогіх.
А тут яшчэ і дождж паліў з нябёс,
прымусіўшы працэсію спыніцца.
Труну вазак да могілкаў давёз,
паставіў брамнік нанач у капліцу.
І заўтра дождж. Адклалі зноў на час.
Пажупілі, чагось хапілі моцнага.
А дзень за днём. І брамнік той загас.
Дый невядома, дзе магіла Моцарта.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

понеділок, 20 квітня 2015 р.

Ліна Кастэнка, "Стаяла груша, зелянеў лясочак..."

Ліна Кастэнка
* * *
Стаяла груша, зелянеў лясочак.
Стаяла неба ў дзіўнай сівізне.
У грушы быў танюткі галасочак,
яна ў маленства клікала мяне.
Мы доўга й шчыра гутарылі ў полі,
не чулі нават рокату шашы.
Стары Сізіф убачыў, як міжволі
мне глыбы дзён зрываюцца з душы.
Стаялі з грушай мы ў пахмурнай просіні,
размовай захапіўшыся сваёй.
Баялася яна сцюдзёнай восені,
а я трымцела перад сумятнёй.
Удзвюх мы прагна слухалі зязюльку.
І хмары йшлі, як нетутэйшы дым.
Сізіф курыў сваю даўкую люльку,
ён так хацеў здавацца маладым.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

субота, 18 квітня 2015 р.

Ліна Кастэнка, "Ціхая раскоша шчодрых вод..."

Ліна Кастэнка
* * *
Ціхая раскоша шчодрых вод.
Сонечна-зялёныя прычалы…
О Дняпро, ты, як і мой народ,
велічны, лагодны і трывалы.
Віру смех іскрысты, дзе чарот.
Глыбіня сцюдзёная ля кручы…
О Дняпро, ты, як і мой народ,
жартаўлівы, мудры і пявучы.
Плыні наравісты разварот.
Хваль бурлівых пляск далёкачутны…
О Дняпро, ты, як і мой народ,
горды, вольналюбны і магутны.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

пʼятниця, 10 квітня 2015 р.

Ірына Роік, "Дзень прадмесцяў прыгас..."

Ірына Роік
* * *
Дзень прадмесцяў прыгас — свежа пырскае снег
на абліччы сабораў. І з храма
вера ціха выходзіць, ступае без вех,
як ступалі Ева з Адамам.
Сінь і гоні вакол — бы на мапе якой,
я кранаю палітры валоссе.
Вера, быццам бы слава, цячэ ў твой спакой
і хвалюе будынкаў калоссе.
Лёд прадсэрдзяў растаў — і вада лье ды лье,
рукі поўняцца стомы металам.
Вера ж крылы імкнецца прасцерці свае
і у шчасці тоне трывалым.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.

пʼятниця, 16 січня 2015 р.

Васіль Стус, "Трывай, трывай — трыванне дух гартуе..."

Васіль Стус
* * *
Трывай, трывай — трыванне дух гартуе,
шліфуе нораў, звычаі твае.
Ніхто цябе з бяды не паратуе,
ніхто й з дарогі ўласнай не саб’е.
На ёй і стой, і стой ажно да скону,
па век вякоў трывала стой і стой.
Хай шлях у пекла, рай, ціскі палону —
трымайся ўзбоч ад роспачы і мрой.
Масці свой шлях — той, што тваім назваўся,
той, што абраў цябе да схілу дзён.
Адмалку ты яму наканаваўся,
табе ад Бога суджаны быў ён.
© Дзмітро Шчарбіна, беларускі пераклад, 2015.